در این بین آنچه برای نگارنده این سطور جالب توجه آمد آن‌ است که اغلب کسانی که در رثای نوستالژی ملی‌گرایانه خود شیون سر داده بودند وقتی به موضع انتخاب برای خرید یک کالا می‌رسند به هیچ‌وجه برند ایرانی را به صرف داخلی بودن، در برابر معادل غیرایرانی آن ترجیح نمی‌دهند.

اگر نخواهم ژست دروغینی در برابر خوانندگان بگیرم باید اعتراف کنم که حتی برای این حقیر نیز به عنوان یک مصرف‌کننده، در بسیاری مواقع کیفیت و عملکرد کالا نسبت به ملیت برند ارجحیت دارد.

غرض آن‌که، اگر فعالان اقتصادی و مالکان کسب‌وکار گمان می‌کنند که از این شعارهای ملی‌گرایانه آشی برای آن‌ها گرم خواهد شد، باید قصه آتش در خرمن را به یاد آورده و بدانند که روی این موج‌های زودگذر و احساسات ملی‌گرایانه نمی‌توان حساب کرد. آنچه در آخر کار می‌ماند شمایید و تدبیری که برای رقابت در دنیای مدرن کسب‌وکار به خرج داده‌اید.

حقیقت غیر قابل کتمان آن است که با گذشت بهار نفتی، اقتصاد ایران نه در این دولت و نه در هیچ دولتی پس از آن، دیگر ظرفیت حمایت بی‌شائبه از شرکت‌های عقب‌مانده غیررقابتی را با رانت‌های انحصاری ناشی از دلارهای نفتی نخواهد داشت.

ناقوس‌ها برای کسب‌وکار‌های بزرگ ایرانی از خودروسازی گرفته تا نساجی و سایر صنایع تولیدی و خدماتی به صدا درآمده و اگر نجنبیم، دیر نیست روزی که شایعات اضمحلال شرکت‌هایی به مراتب بزرگ‌تر و شناخته شده‌تر از ارج را بر صدر اخبار روزانه بشنویم.

به قول یکی از اساتید، همه مدیران باید بدانند که در ایران، اقتصاد دیگر هیچ اشتباهی را نخواهد بخشید!

نوشته درسی مختصر اما گران‌بها از قضیه «ارج» اولین بار در علیرضا قنادان پدیدار شد.

البته این را هم اضافه کنم که این رقم تقریبا معادل حقوق خالص دریافتی یک کارمند ساده سوئیسی است یعنی اگر بخواهیم (بدون توجه به مقایسه قدرت خرید فرانک نسبت ریال) چنین حسی را برای یک ایرانی تصویر کنیم مثل این است که هر ایرانی بدون هیچ کاری، ماهانه حدود یک تا یک و نیم میلیون تومان از دولت دریافت کند. لابد مردم یک کشور باید دیوانه باشند که به چنین بهشت مجسمی رای منفی بدهند، آن‌هم در شرایطی که در نقطه دیگری از دنیا می‌شود با وعده پرداخت ارقام خیلی ناچیزتر از این حرف‌ها رییس‌جمهور شد!

اما بد نیست بدانید که مردم سوئیس در کمال حماقت (!) به این طرح رای منفی دادند. یعنی اینکه اکثریت مردم نافهم (!) این کشور دریافت پول مفت ماهانه از طرف دولت را رد کردند. دلیل عمده این تصمیم از سوی افکار عمومی، استدلال‌های اقتصادی مخالفان طرح است که معتقدند پرداخت ماهانه پول، آن هم با این مبلغ بالا نه تنها کمکی به سطح رفاه و شرایط اقتصادی نمی‌کند، بلکه برای اقتصاد سوئیس مضر هم هست. از تورم‌زایی طرح و گرانی سرسام‌آوری که به بار می‌آورد تا ضربه‌ای که به بازار کار می‌زند و تاثیری که بر روی روحیه و انگیزه کارکنان می‌گذارد از جمله مهمترین دلایل مخالفان است که ظاهرا برای گروه بزرگی از مردم منطقی آمده است.

احتمالا سوئیسی ها نمی دانند که ما در ایران خودمان مشابه این طرح را خیلی موفق اجرا کردیم و به حرف اقتصاددانان هم اصلا توجهی نکردیم و این بلاهایی که در بالا اشاره شده هم اصلا سرمان نیامد.

بالاخره یک چیزی پیدا شد که سوئیسی ها بابتش به ما غبطه بخورند.

پی‌نوشت:

۱- در سوئیس با کسب حمایت و امضای تنها ۵۰ هزار نفر از سوی هر شهروندی می‌توان رفراندوم برگزار کرد، فکر کنید چه می‌شد اگر در ایران هم چنین امکانی وجود داشت.

۲- ببینید که یک نظام آموزش و پرورش توسعه یافته چه بلایی سر یک ملت می‌آورد!!

۳- ایده این مطلب بعد از مطالعه نوشته‌ای از کیوان مطلبی شکل گرفته است.

نوشته امان از دست این سوئیسی‌های نافهم! اولین بار در علیرضا قنادان پدیدار شد.

چه در سطح فردی و چه در سطح بنگاهی

نوشته لزوم تغییر نگاه در شناخت قابلیت ها اولین بار در علیرضا قنادان پدیدار شد.